(3)

Sme jenom my dva a ten prostor mezi nama se ztraci driv, nez se vubec dotkneme, jako ticho tesne pred tim, nez se neco zlomi. stojim proti tobe a cejtim, jak mi kuze reaguje driv nez hlava, jemny chveni, co se rozbehne dolu a uz se nevrati, jako prasklina, co se neda zastavit. ty me sledujes, ne ocima, ale tim, co z tebe de ven, tichej tlak, co se vpiji a drzi, jako neco, co uz patri dovnitr. priblizis se a tvuj dech se mi opre o krk, horkej a tezkej, a ja se nepatrne prohnu, telo si to vezme samo, jako by to znalo cestu. vidim, jak ti ztezkne dech, jak se ti zpomalej pohyby, ale zaroven v tobe neco roste, neco, co uz nejde schovat, jako kdyz to pretece. moje kuze je citliva na kazdej milimetr, jako by cekala jenom na tebe, a kdyz se konecne dotknes, projede mnou syknuti, tichy, ale ostry, jako neco, co te otevre. ty na chvili ztuhnes, jako by te ten zvuk zasahl, a pak me vezmes bliz, pevneji, uz bez opatrnosti, jako bys vedel, ze uz neni kam ustoupit. cejtim, jak te to stahuje dovnitr, jak se ve me ztracis, jak se ti meni dech a drzeni tela, jak se ti rozpada kontrola, jako neco, co uz neudrzis pohromade. a pak to v nas povoli, necekane a zustane jenom teplo, co se vraci pomalu, jako vlna, co nechce odejit.